Anna Chodyka
Jak zaczęła się pana przygoda z rapem i co sprawiło, że zdecydował się pan tworzyć własne utwory?
Początkiem był rok 1998, kiedy postawały lokalne zespoły takie jak jak Hidden Trax, Modus F.A.U. Ważne było dla mnie oglądanie ich prób w garażu. Usłyszałem wtedy o zespole Kaliber 44 i jego występie w Białej Podlaskiej. Fascynowały mnie też grupy zza oceanu jak Biohazard, Dog Eat Dog, Downset, Body Count. Wkrótce z kilkoma kumplami z podwórka założyliśmy zespół Szrod. Był to czerwiec 2000 r. Zespół łączył rock, metal z rapem i treściwym przesłaniem krytycznym. Pod pseudonimem Zdziecinniały Pajac, nagrałem pierwszą solową płytę w listopadzie 2009 roku. Były też 3 płyty z zespołem Back To Reality, ale tam nie rapowałem.
Skąd najczęściej czerpie pan inspiracje do swoich tekstów?
Od siódmej klasy podstawówki zaczytywałem się w prasie społecznej i opiniotwórczej, by lepiej zrozumieć co się wokół mnie dzieje, a żyłem też w biednej rodzinie, więc pisałem i piszę komentarze do rzeczywistości, która mnie otacza i o wyzwaniach, które przede mną czekały i czekają. Teraz sporo czytam książek naukowych- o rozwoju miast, architekturze, urbanistyce, ale też powieści, poezję i teksty piosenek.
Jakie tematy są dla pana najważniejsze i najczęściej pojawiają się w pana utworach?
Niezgoda na nierówności i niesprawiedliwość. Na świecie jeden procent najbogatszych ludzi ma połowę majątku świata, a w Polsce 10 procent ludzi też ma ponad połowę, a start dla dzieci z biednych rodzin jest coraz trudniejszy. Mieszkam w mieszkaniu w bloku i to teraz często się przedstawia jako brak zaradności, a raczej wstyd. I też widać gołym okiem że nie ma szacunku dla ludzi pracujących w supermarketach. A przecież prowadzą normalne życie, a nie piją codziennie alkoholu itd. Tylko że to jest skromniejsze życie.
Jak wygląda u pana proces tworzenia utworu – najpierw powstaje tekst, pomysł na muzykę czy konkretny temat?
Najpierw jest muzyka, potem wyciągam z „szuflady” pomysł i piszę tekst, przeważnie jedną godzinę lub troszkę więcej. Wspaniałą muzykę do mojej płyty, skomponował Marek Jakubiak (zespoły: Sijan, Takatu, Tubas Składowski) i wiedziałem, że będzie to extra płyta.
Co jest dla pana najtrudniejsze podczas pisania tekstów?
Chyba to, że tekst musi być bardzo dobry, by się obronił. I też teraz, patrząc z perspektywy 45 latka i bycia ojcem i mężem, to teksty są bardziej dojrzalsze i nie ma tu miejsca na „wypełniacze” słowne.
Ma pan już na swoim koncie kilka teledysków. Kiedy pojawił się pomysł, żeby uzupełnić muzykę również obrazem?
Od razu jak myślałem o płycie, to wiedziałem, że będą teledyski. I trafiłem na dobrą osobę- Martynę Buczyńską, która ma talent i prezentuje pełny profesjonalizm, więc powstały już trzy teledyski, a czwarty właśnie teraz jest montowany.
Jak wygląda przygotowanie pana teledysków – od pierwszego pomysłu do gotowego materiału?
Oczywiście obmyślamy co możemy zrobić i na ile mamy możliwości. Dogadujemy pewne założenia i próbujemy je realizować. Nie mamy budżetu, więc to jest zabawa metodą DIY, ale jest to super sprawa.
Który z dotychczasowych utworów lub teledysków jest dla pana szczególnie ważny i dlaczego?
Każdy mi się podoba na swój sposób. Zawsze z każdym teledyskiem jest związane konkretne przesłanie, więc każdy utwór to inna historia. Ogólne przesłanie, to żebyśmy byli mądrzejsi, nie czerpali wiedzy z rolek, bzdurnych tekstów. Denerwuje mnie, gdy profesor piszący książkę ponad 10 lat, ma kilkaset wyświetleń, a jakiś człowiek znikąd, bo gada głupie i szkodliwe teksty, kilkadziesiąt tysięcy. Więc wracajmy częściej do książek i prasy- taki jest mój apel.
Jak na pana twórczość reagują odbiorcy i czy ich opinie wpływają na kolejne projekty?
Ludzie różnych zawodów reagują na moją płyty bardzo dobrze i też krytykują za pewne rzeczy. Jednak suma summarum odbiór jest na plus.
Nad czym obecnie pan pracuje i czy możemy spodziewać się kolejnych utworów lub teledysków?
Piszę dwie książki, a jedna jest gotowa i czeka na wydanie. Jakbym miał kilka tysięcy złotych, to bym wydał kolejną płytę, bo mam bardzo dużo pomysłów. Pracuję nad filmem dokumentalnym jednak to idzie jak po grudzie, bo muszę znaleźć sponsorów by go dokończyć. Nie narzekam. Wszystko ma swój czas.
Napisz komentarz
Komentarze