stara prasa

Dawniej, gdy dzwony bialskich świątyń obwieszczały radosne Alleluja, serca mieszkańców południowego Podlasia wypełniała nie tylko religijna otucha, ale i duma z krzepnącej niepodległości. Jednak wielkanocny nastrój lat dwudziestych rzadko bywał wolny od trosk – radosną nowinę mąciły tu wiosenne roztopy, walka o twardego polskiego złotego i zuchwałe kradzieże wieprzów z okolicznych folwarków. Ten nieoczywisty zapach tamtych świąt, utrwalony został na łamach „Podlasiaka”, tygodnika „poświęconego sprawom ludu podlaskiego”.

W 1934 roku na szosie pod Chotyłowem (gmina Piszczac) doszło do napaści na nastoletnią dziewczynę. Prasa opisała to w tonie sensacyjnej anegdoty, a za tym lekkim i ironicznym opisem kryła się rzeczywistość kobiet II RP – pełna ograniczeń, wstydu, obowiązku poślubiania sprawców i braku ochrony w świecie, gdzie prawo ustalali mężczyźni.

W kwietniu 1900 roku na łamach prasy ukazała się krótka, lecz dramatyczna notatka z powiatu radzyńskiego. We wsiach położonych wśród podlaskich lasów i pól rozszalała się ospa prawdziwa – choroba, która od wieków zbierała krwawe żniwo, pozostawiając po sobie nie tylko trupy, ale i ślepotę, blizny, okaleczenie. Wtedy szczepionka była już znana – tylko czy lud chciał z niej korzystać?