BIAŁA PODLASKA: Zesłańcy Sybiru patronami bialskiego dworca

Nadawanie dworcom imion bohaterów narodowych odbywa się pod agendą Ministerstwa Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu we współpracy z PKP S.A. Ten w Białej Podlaskiej, jako pierwszy otrzymał patrona zbiorowego. W piątek 17-go września w hali dworca odbyła się uroczystość, podczas której odsłonięto tablicę poświęconą zesłańcom Sybiru i mural namalowany wewnątrz hali i witający przyjezdnych. - To szósty dworzec, któremu nadajemy imię bohaterów narodowych. Pierwszy jednak, który otrzymał nazwę bohatera zbiorowego, im. Zesłańców Sybiru – mówi Krzysztof Mamiński, prezes zarządu PKP S.A, biorący udział w uroczystości. – Nie zapominamy o naszych bohaterach indywidualnych, ale pamiętamy też o tych zbiorowych. Imię Zesłańców Sybiru to hołd tym wszystkim, którzy oddali życie i zdrowie w obronie ojczyzny. Nazwy bohaterów narodowych zyskały dotychczas dworce w Warszawie, Krakowie, Katowicach czy Białymstoku. Wśród uhonorowanych bohaterów są: marszałek Józef Piłsudski, Danuta Siedzikówna - Inka, Roman Dmowski, Stanisław Moniuszko czy Konstanty Wolny – pierwszy marszałek Sejmu Śląskiego.

- Pierwotnie plan był taki, by dworzec w Białej Podlaskiej nosił im. marszałka Józefa Piłsudskiego  - mówi Tadeusz Mikinik, szef opiekunów Miejsc Pamięci Narodowej. – PKP odrzuciła tę propozycję, gdyż wcześniej imię marszałka otrzymał dworzec w Krakowie. Wówczas z propozycją wyszedł senator Grzegorz Bierecki i podpowiedział, że może imię Zesłańców Sybiru. Od razu zaakceptowaliśmy ten pomysł i napisaliśmy wniosek do PKP. Inicjatywa została przez kolej przyjęta. Zorganizowaliśmy zbiórkę na stworzenie tablicy, którą dziś odsłonięto, a PKP odpowiadała za mural w hali dworca. Za upamiętnienie Sybiraków nadaniem ich patronatu bialskiemu dworcowi dziękowała Maria Barbara Jakubiuk, szefowa Związku Sybiraków w Białej Podlaskiej. Miała 8 miesięcy, gdy wywożono jej rodzinę na Syberię. Ojca nie poznała nigdy. Był wojskowym, służył w 82. płk. piechoty w Twierdzy Brześć. – Do dziś nie ma dokumentów na to, co się z ojcem stało. Gdy moja mama umierała w wieku 79 lat, w dowodzie osobistym miała wpisany stan cywilny - mężatka. Nie wdowa, bo mojego ojca nigdy nie odnaleziono, tak jak miejsca jego pochówku, choć mamy podejrzenia, że jego mogiła znajduje się na Białorusi – wspominała nie raz przedstawicielka Sybiraków. Dziś jej wspomnienia dążą w kierunku dworca w Białej Podlaskiej. – Sybiracy pierwsze kroki po powrocie kierowali właśnie na tę stację. Nawet ja się tu znalazłam. Do dziś pamiętam dokładnie, w którym miejscu na tym dworcu siedziałam – przyznaje. – Dobrze, że pamięć o Sybirakach wciąż żyje. Szkoda tylko, że tak niewielu z nas doczekało tej pięknej dzisiejszej uroczystości. Tu na terenie byłego województwa bialskopodlaskiego jest nas żyjących może 15 osób, wielu niestety już mocno schorowanych.

Cały artykuł przeczytacie w papierowym i elektronicznym wydaniu Słowa Podlasia z 21 września