Jubileusz stulecia Szkoły Podstawowej w Kobylanach

Bożena Konieczka, dyrektor Szkoły Podstawowej im. Orła Białego w Kobylanach, wraz z pracownikami placówki przygotowała wspaniały jubileusz, pełen relacji, o tym jak szkoła się zmieniała oraz wspomnień jej absolwentów. – Zmiany są ogromne, to co było, a co jest teraz, to dwie różne szkoły. Tak, jak słyszeliśmy we wspomnieniach, przeszliśmy od szkoły drewnianej, złych warunków, do szkoły XXI wieku. Myślę, że teraz nie odbiegamy standardem od szkół miejskich. 

• Muzeum Fabryka Wódek i Likierów w Cieleśnicy już działa [ZDJĘCIA]

Co jest ważne i wyjątkowe, to ludzie, którzy są związani z placówką od pokoleń. Tak jak słyszeliśmy, są dziś z nami osoby, który uczyli się tu rodzice, a teraz wnuki – mówiła Bożena Konieczka.

Przyznała, że wyzwania są ogromne. – Nie są to łatwe czasy, zmian jest bardzo dużo, musimy za nimi nadążać i dawać sobie z nimi radę. Chociażby ostatni okres pandemii spowodował, że musieliśmy przestawić się z nauczania stacjonarnego na zdalne. Myślę, że sobie z tym poradziliśmy. Musimy być świadomi, że przygotowujemy uczniów do zmiany. Nie da się już przygotować do konkretnego zawodu, mamy świadomość, że młodzi ludzie zmieniają rynek pracy bardzo szybko i w dość krótkim czasie – wskazuje.

Dodaje, że tradycyjna szkoła jeszcze będzie funkcjonować przez jakiś czas, bo nie da się zastąpić edukacji czymś innym. – Musi to być wyszlifowanie podstaw, tego co jest najważniejsze w dalszej edukacji, czyli wiedzy i otwartości na zmiany – zauważa dyrektor.

Zaznacza, że nauczyciele starają się by młodzież rozwijała się na polu artystycznym, sportowym i naukowym. – Uczymy też młodzież wartościowego spędzania wolnego czasu. Jest to niezwykle trudne, w dobie informatyzacji. Funkcjonuje grupa artystyczna Białe Anioły, harcerstwo, kluby sportowe. Organizujemy też akcje ekologiczne, harcerze uczestniczą w Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy. Wydaje mi się, że młodzi ludzie mogą znaleźć ciekawe formy spędzania wolnego czasu – podkreśla. 

Ogromne zmiany

Na uroczystość przyjechała Joanna Marchel była kurator oświaty, były naczelnik wydziału edukacji i były pracownik bialskich szkół wyższych. – Szkoła w Kobylanach wpisała się szczególnie w historię mojego życia zawodowego. Po pierwsze dlatego, że spotkałam tutaj bardzo zaangażowanych w sprawy społeczne ludzi, rodziców i jak również samorządowców. Był dobry klimat do współpracy, a potrzeba była bardzo ważna. Choć szkoła była wyjątkowa pod względem atmosfery, to warunki były jak z XIX wieku. Szkoła zmieniła się tak, jak zmieniła się nasza Polska. Jak zmienił się ten kawałek ojczyzny, gdzie aktualnie jesteśmy – mówiła Joanna Marchel.

Dodała, że jadąc z Białej Podlaskiej do Kobylan obserwowała jak bardzo zmieniło się otoczenie. – Szkoła w Kobylanach jest dowodem przemian, które dokonały się na przestrzeni lat. Czuję się trochę samorządowcem, w 1989 i w 1990 roku, kiedy tworzyliśmy zręby samorządu demokratycznego w Polsce, uczestniczyłam w tym ruchu społecznym jako osoba związana z „Solidarnością”, od 1980 r. Kiedy transformacja stała się już nie na naszym marzeniem, a faktem, uczestniczyłam w tych przemianach w tzw. komitetach obywatelskich. Czułam konieczność oddania władzy lokalnej społeczności – zaznaczyła.

Kiedy została kuratorem oświaty w województwie bialsko-podlaskim, miała możliwość współpracy z olbrzymią rzeszą bardzo zaangażowanych burmistrzów, wójtów, prezydentów. Przekonała się, że chcą oni dobrych zmian w oświacie.

O historii słów kilka...

O historii Szkoły Podstawowej w Kobylanach opowiedziała Bożena Jakuszko nauczyciel historii. – Początki szkoły podstawowej w Kobylanach związane są z odzyskaniem przez Polskę niepodległości. Wówczas rozpoczęła funkcjonowanie Publiczna Szkoła Powszechna. Siedzibą szkoły był drewniany budynek mieszczący się obok cerkwi. Zajęcia w czteroklasowej szkole prowadził jeden nauczyciel. Dzieci po ukończeniu czterech klas mogły kontynuować naukę w Terespolu. W czasie okupacji niemieckiej w latach 1939-1944 polskie dzieci uczęszczały do szkoły mieszczącej się w dworze dziedzica Kobylan, Jana Łaszkiewicza – przekazywała Bożena Jakuszko.

Dodała, że po II wojnie światowej siedzibę przeniesiono ponownie do dawnego budynku. Panowały w nim bardzo trudne warunki. Budynek był zniszczony i wymagał remontu. W 1948 roku wprowadzono obowiązkową 7-letnią szkołę podstawową. W szkole brakowało sal. Nauka odbywała się na zmiany w klasach łączonych. Wskazała, że sytuacja lokalowa uległa poprawie w 1952 roku, kiedy szkoła objęła tzw. zielony budynek zwolniony prze repatriantów ze wschodu.

– Po remoncie stał się on miejscem nauki klas starszych. Klasy młodsze nadal uczyły się w budynku obok cerkwi. Zlikwidowano wtedy zmianowy system nauczania i klasy łączone. W 1961 roku w wyniku kolejnej reformy wprowadzono ośmioletni system nauczania. Poprawiło się wyposażenie szkoły. W roku szkolnym 1967/68 szkoła miała pracownię zajęć praktyczno-technicznych, klasopracownię fizyki z chemią i biologii z geografią. Placówka dysponowała telewizorem, magnetofonem oraz dwoma radioodbiornikami. W okresie zimy podawano dzieciom gorące mleko i bułeczki – opowiada nauczycielka historii.

Wskazuje, że w 1970 roku pożar zniszczył część jednej ze ścian tzw. zielonej szkoły. Po remoncie w latach siedemdziesiątych zaczęto myśleć o budowie nowej szkoły. W 1967 r. po raz pierwszy do szkoły zaczęły uczęszczać sześciolatki. Przemiany związane z wydarzeniami sierpniowymi na wybrzeżu w 1980 r. przyniosły też zmiany organizacyjne w oświacie m.in. od 1981 r. pięciodniowy tydzień nauki i zmniejszenie wymiaru pracy nauczycieli do 22 godzin tygodniowo.

– Nowy rozdział w historii szkoły rozpoczął się w 1991 r., kiedy rozpoczęto budowę nowego obiektu. Po czterech latach prac, 4 stycznia 1994 r. nastąpiło oddanie do użytku pierwszego segmentu szkoły, a kilka miesięcy później drugiego segmentu. W 2005 r. przebudowano boiska szkolne, a w 2009 r. powstaje kompleks boisk „Orlik” - podsumowała Bożena Jakuszko. 

Czas wspomnień

Jak zaznaczył wójt gminy Terespol Krzysztof Iwaniuk jego ojciec, on oraz jego dzieci są absolwentami tej szkoły. – Jest szansa, że wnuk, także będzie się tu uczył – podkreśla. – Wspominam ogromne wierzby, które rosły na miejscu obecnych budynków. Zaczynałem naukę w latach sześćdziesiątych, wówczas moim wychowawcą był Jan Kondraciuk, który uczył matematyki. Jest to jeden z przykładów, gdzie ktoś wiedział dlaczego jest nauczycielem. Uczył z wielką pasją, dał mi takie podstawy wiedzy, że nie mogłem być gorszym uczniem, gdziekolwiek nie trafiłem. Kiedy wyjechałem w wieku lat 15 i wróciłem aż po służbie w wojsku, przyszedł czas transformacji – podkreślił wójt Krzysztof Iwaniuk.

• [AKTUALIZACJA] Zderzenie osobówki z ciężarówką. Droga krajowa nr 19 zablokowana
• Kolejne włamania w regionie! Okradzione domy w dwóch gminach
• Nowe wydanie Słowa Podlasia już gotowe! Sprawdźcie, o czym piszemy
• Lubelskie. Druh Ochotniczej Straży Pożarnej zmarł po zawodach strażackich
• Niedziela pełna pozytywnych emocji. Tak było w Piszczacu [ZDJĘCIA, FILMY]

– Chociaż początki były bardzo skromne. Nasz budżet wówczas, przeliczając na obecne pieniądze, był wysokości 7 mln zł. Dlatego jeździliśmy do kurator Joanny Marchel, gdyż chcieliśmy by przemiany odbywały się jak najszybciej – wspomina.

Dodaje, że pamięta jak temat szkoły poruszony na pierwszej sesji gminy Terespol wywołał ogromną akceptację. – Trzeba było stworzyć komitet inwestycji, których było pięćdziesiąt równocześnie – dodał na koniec wójt gminy Terespol.