Zmiana nastąpiła dopiero po reformie papieża Grzegorza XIII, który zmienił kalendarz juliański, jakim posługuje się do dziś w liturgii Kościół prawosławny, na styl gregoriański (nazwa pochodzi od jego imienia), obowiązujący powszechnie do dziś.
– Pierwszy kalendarz zaczął być nazywany starym, a drugi przyjął nazwę nowy. W rezultacie tej zmiany, mówiąc w wielkim skrócie w historii świata zniknęło właśnie 13 dni, bowiem o tyle nowy styl został przyspieszony. W praktyce oznaczało to, że ludzie położyli się spać jednego dnia, a wstali dopiero na trzynasty dzień, sądząc po kartkach w kalendarzu – mówi ks. Marcin Gościk, wikariusz parafii pw. św. równych Apostołom Braci Cyryla i Metodego w Białej Podlaskiej oraz diecezjalny opiekun Bractwa Młodzieży Prawosławnej diecezji lubelsko-chełmskiej. Kościół wschodni nie przyjął reformy i nadal kieruje się w swym życiu liturgicznym starym, tj. stylem juliańskim. Jednak, istnieją w Polsce parafie, a na świecie nawet całe lokalne kościoły prawosławne, które swój rok liturgiczny opierają na nowym, gregoriańskim stylu.
– W Kościele prawosławnym dzień wigilii nazywany jest „soczelnikiem”. Nazwa „soczelnik”, pochodzi od słowa soczywo, czyli gotowanej pszenicy z makiem, polewanej miodem i rodzynkami. W późniejszej tradycji potrawa ta spotykana jest pod nazwą kutia. W obecnej tradycji, wierni dzielą się także błogosławionym chlebem ofiarnym tzw. prosforą – wyjaśnia ks. Marcin Gościk.
W dzień wigilii obowiązuje ścisły post. Najwytrwalsi domownicy nie spożywają pokarmów aż do wieczerzy. Potrawy na wigilijnym stole są postne. W większości prawosławnych domów wieczerzę wigilijną rozpoczyna się od spożywania kutii, która symbolizuje sytość, spokój oraz słodycz. Stałą potrawą jest kompot z suszonych owoców. Dawniej wieczerze były raczej skromne, ludzie przygotowywali święta z własnych plonów i produktów. Tradycja dwunastu potrawa nie zawsze miała odzwierciedlenie w praktyce. Jednak przepisów jest bez liku - dodaje ks. Marcin Gościk.
Czytaj też:
Napisz komentarz
Komentarze