Tatrzańska ostoja natury - Dolina Pięciu Stawów

Jak wygląda życie w Dolinie Pięciu Stawów?

Turyści spoglądają na góry w kontekście własnych pieszych wędrówek. Rzadko zastanawiają się przy tym, jak Tatry wyglądają na co dzień. Schronisko PTTK funkcjonuje przecież przez cały rok. Osoby, które je prowadzą, żyją i mieszkają pośród tatrzańskich szczytów.

Najlepszą metodą poznawczą jest bezpośrednia rozmowa. Taką z właścicielami najwyżej położonego schroniska w Polsce przeprowadziła Beata Sabała-Zielińska. Wiedzę, którą zdobyła, opisała w swojej nowej powieści pt. "Pięć stawów. Dom bez adresu". To najlepsze źródło, z którego można czerpać informacje o interesujących losach rodu Krzeptowskich.

Na co dzień "mierzą się" nie tylko z turystami. Znajdują się bowiem w samym centrum dzikiej, nieokiełznanej natury. Otoczeni przez doliny i góry, przez wiele miesięcy odcięci od świata...

Schronisko Doliny Pięciu Stawów

Malowniczy rejon Tatr jest odwiedzany głównie w porze letniej. Nic w tym dziwnego, region ten jest przez wiele miesięcy odcięty od świata zewnętrznego. Piękne widoki, natura oraz górski klimat są otoczką historii o słynnym góralskim rodzie.

Dawniej miejsce w schronisku rezerwowało się listownie. Tradycyjna metoda była źródłem nieporozumień z Pocztą Polską. Schronisko w Pięciu Stawach Polskich to miejsce charakterystyczne, które miłośnicy gór nazywają "domem bez adresu". Nikomu nie trzeba mówić, że to bardzo oblegana lokalizacja. Często miejsce rezerwuje się z rocznym wyprzedzeniem. Nigdy nie wiadomo, jakimi warunkami uraczą nas Tatry.

Dolina Pięciu Stawów nadal pozostaje "nieokrzesana". W pewnych miesiącach staje się częściowo, w innych zupełnie niedostępna. Jak w odciętym od świata miejscu radzą sobie osoby, prowadzące schronisko? Muszą na pewno zadbać o należytą logistykę. Brak potrzebnych zapasów okazałby się tragiczny w skutkach.

Książka dla miłośników Tatr

Klimat powieści spodoba się miłośnikom gór. Sugestywne opisy przybliżą doznania, które czekają na "lokatorów" schroniska albo odkurzą wspomnienia. Książka nie jest typową historią domu. Przybliża również legendy tatrzańskie oraz ciekawe wydarzenia z życia rodziny Krzeptowskich. O tym wszystkim opowiadają szefowie schroniska: Marychna i Marta, a także ludzie przez lata z nimi związani. Całość uzupełniają zapiski babci właścicieli (Marii Krzeptowskiej).