Biała Podlaska. "Kocham swoje miasto" - mówi Grzegorz Szupiluk

Co dla pana oznacza otrzymanie Bialskiej Nagrody Kultury i jakie emocje towarzyszyły temu wyróżnieniu?

Kiedy patrzę na dyplom wiszący w mojej sypialni, czuję szczerą dumę. Mówię sobie wtedy: Grzesiek, mogłeś przeżyć 30 lat bez pisania. Świat byłby taki sam, a może jednak inny. 30 lat temu napisałem swój pierwszy wiersz i tego nie żałuję. Wręczenie mi nagrody było wyjątkowe, bo otrzymałem ją wraz z moim bratem Maćkiem. Na sali byli moi przyjaciele i to było najważniejsze. Moje miasto mnie dostrzegło i doceniło.

Czy Biała Podlaska i region Podlasia mają wpływ na pańską twórczość? W jaki sposób przenikają do pańskich wierszy?

Kocham swoje miasto i mam tu wielu bliskich. Jednak nie jestem regionalistą w sensie dosłownym. Lubię czasami nawiązywać do Białej, ale jest ona tłem do tworzenia rzeczywistości magicznej. Z Białą wiążą się moje doświadczenia i przeżycia. Tu rodziły się moje miłości i przyjaźnie. Ale może kiedyś poświęcę więcej uwagi samemu miastu.

Jakie tematy i motywy są dla pana najważniejsze i dlaczego właśnie one?

Na pewno w centrum moich wierszy jest człowiek. Lubię pisać o tym co się dzieje w środku. Jeśli moje wiersze są ogrodem, chciałbym, aby było w nim pełno kwiatów. Lubię pisać o nadziei, choć jest tam również czarne tło samotności. Drugi wymiar mojej twórczości to walka o wolność rozumianą jako pragnienie życia w kraju, gdzie nikt nie nadużywa władzy. O wolność trzeba walczyć zawsze, bo są ludzie którzy marzą o dyktaturze.

Czy mógłby pan opowiedzieć o procesie powstawania swoich wierszy? Co zazwyczaj staje się impulsem do pisania?

Moje obecne wiersze są jak obrazy chwili. Pierwszy napisany wiersz przeze mnie był o miłości. Próbuję uciekać od łatwego pesymizmu. Kiedy widzę, na przykład, piękna kobietę, moja estetyka woła, abym to utrwalił. Tak jak malarze tworzą magiczne obrazy, ja maluję słowami. Jeśli chodzi o sam proces pisania, najpierw piszę zarys wiersza długopisem, a potem poprawiam go, pisząc na komputerze. Uwielbiam słuchać wtedy Enyi - irlandzkiej wokalistki.

Który ze swoich tomików lub wierszy uważa pan za najbliższy sercu - i dlaczego?

Nie potrafię wybrać jednego tomiku czy wiersza, który jest mi najbliższy. Tydzień temu mieliśmy spotkanie Maksymy w kawiarni Coffee Love. Tam czytaliśmy swoje ostatnie wiersze. Ja wybrałem te, które unosiły mnie, kiedy do nich wracałem. Te wiersze były najbardziej dojrzałe, moim zdaniem. I spotkały się z bardzo pozytywnym odbiorem, co mnie ucieszyło. Każdy wiersz jest ważny, jeśli wzbudza emocje, szczególnie pozytywne emocje.

Jakie ma pan plany literackie na najbliższy czas? Czy czytelnicy mogą oczekiwać nowych publikacji lub spotkań autorskich? 

Mogę zdradzić, że mam materiał literacki na nowy tomik poezji. Planuję go wydać w następnym roku. Tematyka będzie podobna - miłość,, nadzieja, samotność, człowiek i wolność. Piszę dla ludzi, dlatego ucieszy mnie każdy mieszkaniec Białej, który przyjdzie na moje spotkania autorskie. Poza tym planuję jak najczęstsze spotkania Maksymy i intensywną pracę, by pomalować rzeczywistość, która nas otacza - jesiennymi liśćmi, bielą polskiej zimy i nadzieją, którą przynosi wiosna.

CZYTAJ TEŻ: 

• Wracają Mikołaje Słowa Podlasia! Napisz list i spełnij marzenia
• Nowe wydanie Słowa Podlasia już gotowe! Sprawdźcie, o czym piszemy
• XXII Powiatowy Festiwal Pieśni Patriotycznych w Tucznej [WYNIKI, GALERIA ZDJĘĆ]