Śladami Podlaskich Rodów: Najlepszy kandydat na króla

Adam Jerzy był najstarszym synem Izabeli z Flemingów oraz Adama Kazimierza Czartoryskich. Przyszedł na świat 14 stycznia 1770 r. w Warszawie. Jak podejrzewano, był on owocem romansu Nikołaja Repnina ambasadora rosyjskiego i księżnej Izabeli.

Mimo krążących plotek, książę Adam Kazimierz dbał o staranne wychowanie i edukację swego pierworodnego. Nie szczędził też funduszy na podróże Adama Jerzego. Młodzieniec wraz z matką spędził kilka miesięcy w Wielkiej Brytanii, gdzie miał okazję bywać na salonach i poznać prądy filozoficzne i polityczne. Młody książę odwiedził też Holandię i Niemcy. Kiedy wybuchła wojna polsko-bolszewicka w 1792 r. brał w niej czynny udział. Za swą odwagę został doceniony najwyższym odznaczaniem – orderem Virtuti Militari.

Młodość na dworze
Po zakończeniu konfliktu wyjechał ponownie do Anglii. Kiedy dotarła do niego wiadomość o insurekcji kościuszkowskiej, którą familia wspierała finansowo, zapragnął wrócić do kraju. Nie było mu to dane, gdyż zatrzymano go w Brukseli. W wyniku przegranego powstania kościuszkowskiego, caryca Katarzyna II postanowiła zemścić się na fundatorach zrywu narodowego. Z tego względu nałożyła na Czartoryskich obowiązek sprzedania całego majątku w niedługim czasie. Wówczas Izabela o pomoc zwróciła się do byłego kochanka - Nikołaja Repnina. Ten doradził wysłać synów Adama Jerzego i Konstantego na dwór carski, by udobruchać carycę Katarzynę. Izabela i Adam Kazimierz długo rozważali tę decyzję, ale nie widząc innej możliwości, postanowili posłać książąt do Petersburga.

Adam Jerzy szybko znalazł nić porozumienia z księciem Aleksandrem, synem carycy. Podobnie jak on miał liberalne poglądy. Wkrótce został też jego adiutantem. Po objęciu rządów przez Pawła I został wysłany do Italii, gdyż nowy car nie darzył go sympatią. Do Rosji powrócił dopiero po jego śmierci i objęciu tronu przez swego serdecznego przyjaciela Aleksandra I w 1801 r. Już rok później książę Adam Jerzy otrzymał funkcję wiceministra spraw zagranicznych Rosji. Później objął stanowisko kuratora wileńskiego, co pozwoliło mu wspierać Uniwersytet Wileński i Liceum Krzemienieckie. Od 1804 roku został pełniącym obowiązki ministra spraw zagranicznych. Zaczął wspierać tworzenie koalicji przeciwko Napoleonowi, którego uważał za wroga. Postulował by utworzyć federację państw słowiańskich, które dzięki temu zyskałyby przewagę nad francuskim przywódcą. (...)

Cały artykuł przeczytacie w papierowym i elektronicznym wydaniu Słowa Podlasia z 23 lutego