Zabijają z zazdrości. Policja odnotowuje coraz więcej zabójstw

Mogłam i nadal mogę być podobnym przypadkiem, choć nie daję się zastraszyć. Kilka lat temu, kiedy wróciłam do domu po leczeniu potencjalnie śmiertelnej choroby odzwierzęcej, cudem uratowana przez bialskich lekarzy: kardiologów i neurologów oraz neurochirurgów warszawskich, zwłaszcza skromnego i genialnego specjalisty w tej dziedzinie z PIM na Wołoskiej w Warszawie - dra Tomasza Krzymińskiego, spotkałam się z koszmarem, który trwa do dziś, tylko w mniejszym natężeniu. Oficjalnym powodem była niepotwierdzona zazdrość, lecz do chwili obecnej jestem przekonana, że była to przede wszystkim chęć przejęcia dyspozycji nad otrzymanym przeze mnie wówczas niewielkim spadkiem, po zmarłym bracie ciotecznym, a także zamknięcie zakładu pracy przez byłego pracodawcę mojego męża. Nikt z bliskich nie słuchał moich krzyków i próśb o pomoc, żeby skierować męża na przymusowe leczenie odwykowe (chciałam, żeby zostali moimi świadkami w Sądzie). W moim mieszkaniu na 4-tym piętrze jest latem ponad 30°C a mąż pił non stop, krzyczał, pozbawił mnie środków do życia, próbował więzić w pokoju, wyganiał z pomieszczeń, które właśnie zajmował, takich jak: kuchnia, łazienka, kazał mi się wynosić z domu, zabierał pożywienie z dłoni (ważyłam wtedy 58 kg i w dalszym ciągu brałam poważne leki przeciwzapalne), Na domiar złego jeszcze od własnej rodziny musiałam znosić awantury z powodu ich pomocy finansowej. Byłam kopana po nerkach przez męża sadystę, podduszana, wyganiana z domu i wyzywana. Nie wierzył w to nikt a najczęściej słyszałam, że skoro nie było przy tym nikogo z nicj, nie mogą być świadkami na Policji i w Sądzie. Mogłam umrzeć na zawał, z osłabienia i dostać wylewu czy padaczki, będącymi i tak możliwymi powikłaniami pooperacyjnymi. Jakby tego było mało, od najbliższych wsłuchiwałam rad, że powinnam leczyć się u lekarza psychiatry i brać psychotropy, żeby “wyciszyć się”. Gorzej, od dwóch urzędników usłyszałam to samo!!! Odbierałam to w ten sposób, że wszystkim jest obojętne, iż po takich lekach jest się często bardzo ospałym a wtedy pijak może nawet zabić a otoczeniu wmówić, że popełniłam samobójstwo. Nie można też wykonywać niektórych badań i nasilają tendencje do występowania drgawek, śpiączki. Poza tym jest to prosta droga do ubezwłasnowolnienia ofiary. Dopiero w Urzędzie Miasta, w Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, w MOPS (istnieje w nim komórka zajmująca się sprawami przemocy) i w naszej Prewencji a także Wydziale Kryminalnym uzyskałam profesjonalną pomoc pełną życzliwości i zrozumienia. Złożyłam wniosek o założenie Niebieskiej Karty, podczas której miałam okazję poznać dzielnicowego odpowiadającego za rejon, w którym mieszkam. Podobnie jak Zastępca Naczelnika Prewencji, z którym rozmawiłam wcześniej, Pan Krzysztof wykazał się profesjonalizmem godnym renomowanego prawnika i psychologa w jednej osobie. Moja historia posiada także drugi wątek. Mąż groził, że zabije mojego przyjaciela, a doszło nawet do tego, że pewnego dnia próbował go zrzucić z mostu nie patrząc na to, że może zabić i mnie, ponieważ próbowałam ich rozdzielić. W tym czasie jego żona groziła (według słów mojego męża, który z nią rozmawiał bardzo często i chętnie), że naśle na nas bandytów, a zgodnie z wyznaniem mojego przyjaciela “dała przyzwolenie, żeby ten mi coś zrobił”, “że na mnie się szykują”. Biorąc pod uwagę zbliżające się wybory, czy nie należałoby zwrócić uwagę na ten problem i wspomóc służby działające w ramach profilaktyki zachowań patologicznych? Sądzę, iż zawarcie tego tematu jako elementu kampanii wyborczej mogłoby mieć realny wymiar i byłyby to naprawdę dobrze wydane pieniądze, tym bardziej, iż ostatnio daje się zaobserwować znaczny wzrost liczby osób pijących i kupujących alkohol (według mojego skromnego spostrzeżenia.🙂 Problem zacznie nabrzmiewać i oby nie doszło do tego i w naszym mieście dopiero czyjaś śmierć “otworzy oczy” niektórym decydentom. Policja robi co może, ale nie jest przecież ostatnim “ogniwem” w takich sprawach, a jak długo w naszym kraju będzie istniała tendencja do "zamiatania takich spraw pod dywan" gwoli utrzymania na siłę trwałości związku małżeńskiego, tak długo będziemy zmagali się z takimi problermami jako społeczeństwo. Wydaje się też niezbędną walka ze stereotypami i wmawianie chorym dolegliwości, których nie mają, ponieważ to krzywdzi ich nie tylko emocjonalnie, ale daje "ciche przyzwolenie' potencjalnym zabójcom na każde negatywne działanie w stosunku do ich ofiary. P.S. Ten sam komentarz umieściłam na Państwa stronie na FB. Pozdrawiam i dziękuję za poruszenie tego problemu na łamach Państwa czasopisma.